Yıllar önce doğadan alıp stüdyomda kurguladığım “ölü-doğayı”, aslında doğaya borçlu olduğum bir yaratımı, natürmortları, kendi izlerimle birlikte, organik, yeşil, canlı bir doğaya geri veriyorum.

İnsan genelde doğada iyi izler bırakmadı, onu kendi için dönüştürdü, doğal habitatı bozdu. Bu fotoğrafların doğada durması, bir yandan bizim doğaya karşı gelerek yarattığımız her şeyin de doğada kolayca yok olmayacağını vurguluyor, zamanın izlerini silmek ya da doğanın onları organik olarak kabullenmesi de pek mümkün değil.

Doğa, bizlere ilham olurken ve sonsuz bir yaratma olasılığı sağlarken, ona yeterince değer veremedik. Ve bu fotoğraflarda, doğanın gücünü ve büyüklüğünü kabullenip, belki de tuvallerinin başından yeni kalkmış bir ressamın izlerine bakıyoruz.