Son dönemde biz de 2006’da başlamış bir projeye, “Deri” projemize geri döndük. Tıpkı geçiciliğe ve uçuculuğa dair düşünceleri keşfe çıkan “Efemera” serimiz gibi “Deri” de kırılganlığı mercek altına alıyor ve özne olarak, ağaçlardan dökülmüş kabuklardan yararlanıyor. Ortaya çıkan (ve Taşist biçimleri andıran) görüntülerde, kabuk parçalarının katı konturları, benliklerimizin, kurumlarımızın ve tüm ekosistemimizin kırılganlığının bir tür metaforu olan organik malzemenin kırılganlığıyla çelişkili bir hal sergiliyor.